به نام الله

قبل از انجام گناه ، لحظه های اوج باور خدا را بیاد آور ...

 روی عکس کلیک کنید تا تصویری با سایز بزرگتر را مشاهده نمایید

by pourallahyar

نظرات خود را راجع به این اثر بنویسید

التماس دعا

یا حق

به نام الله، به نام دوست، به نام آنکه هرچه داريم از اوست؛ کسي که نشناخته ايم او را آنچنان که بايد؛ به نام او که هم يار است و هم دلدار، هم درد است و هم درمان، هم جان است و هم جانان.

يکي درد و يکي درمان پسندد يکي وصل و يکي هجران پسندد

من از درمانو درد و وصلوهجران پسندم آنچه را جانان پسندد

جانان من! ما اهالي کوي باران، هر آنچه در توان داشتيم براي خدمت به موهبت بزرگ و معجزه ابدي پيامبرت(ص) ارائه کرديم؛ با اينکه مي دانيم آنچنان که بايد و شايد نتوانسته ايم حقش را ادا کنيم لکن از ما بپذير که اين را مي توانستيم.

خوانندگان عزيز و فهيم کوي باران! در شماره دوم از اين نشريه، چند تفاوت با شماره قبلي مشاهده خواهيد نمود؛ اول اينکه در اين شماره بيشتر سعي کرده ايم به چاپ آثار همشهري هايمان بپردازيم؛ ثانيا هم حجم مطالب و تعداد صفحات و هم محتوا را ارتقا داده ايم و ثالثا تا جايي که توانسته ايم نام صاحبان آثار و منابع هر مطلب را ذکر نموده ايم.

در اين شماره از مقالات و آثار قرآني و آثار مربوط به عترت(معصومين (ع)) تا آثار فرهنگي، ادبي و هنري ارائه گرديده است. با توجه به مصادف شدن اين ايام با ايام محرم و بزرگداشت سيد الشهدا ابا عبد الله الحسين(ع) آثاري نيز در اينباره عرضه داشته ايم؛ ان شاء الله که بتوانيم اندک خدمتي به دو امانت بزرگ رسول خدا(ص) يعني قرآن و عترت نموده و در قيامت از شفاعت معصومين(ع) بهرهمند گرديم.

در آخر حرف اول بايد تشکر و در عين حال، عذرخواهي خودم را از عزيزاني که همت نموده و آثار زيباي خود را براي چاپ در کوي باران ارائه داده اند ولي به جهاتي، اثر آنان چاپ نگرديده اعلام کنم. از اين عزيزان مسرّانه خواستاريم تا از اين به بعد نيز ما را تنها نگذارند و آثار خود را ارائه دهند و براي پيگيري نقايص احتمالي آثار خود با ما در ارتباط باشند.

والسّلامُ عَلی مَنِ اتَّبَعَ الهُدَی                              با تشکر: سردبير

قافله نیایش

آیا هیچگاه در دل شب دور از هیاهوی زندگی به آسمان پرستاره نگاه کرده ای؟

آیا مجذوب زیباییهای آن شده ای؟

آیا احساس احترام و ستایش گریبانگیرت شده

نیایش ...

نیایش، ارتباط قلبی انسان است با ذات عالم هستی است.

تمام موجودات عالم در نیایشی بزرگ شرکت دارند؛ حتی همان ستارگان درخشان در دل شب

حواسمان باشد از این قافله جا نما نیم که می بازیم.

خانم بیگی

حوالی خانه مهر

که می فهمدحرف های دلم را جز تو؟ و که می شناسد مرا را جز تو؟

می دانم که کلامم را می فهمی می دانم که از دلم خبر داری

سخنم را در چشمهای بارانیم بنگر

و خواسته ام را در عمق نگاه ملتمسانه ام تماشا کن

جانان من! از نخستین روز که امانت عشق را بر همه ارزانی داشتی

دلم هوای خودت را داشت ...

نيايش هاي پيامبر(ص)

تسليم

خداوندا! جان خويش، به تو سپرده ام. کار خويش، به تو سپرده ام. پشت خويش، به پناه تو داده ام. روي خويش، تنها به سوي تو آورده ام. که از تو جز به سوي تو پناهي و گريزي نيست.

با بودن تو

به پناه تو مي روم، خداوندا! از تنگدستي در ثروتمندي تو، گمراهي در راهنمايي تو، خواري در ارجمندي تو، ستم ديدن در پادشاهي تو و شکست خوردن با بودن سررشته کارها همه در دست تو. به پناه تو مي روم خداوندا! که لب به گفتار فريب بگشايم يا گناه را بپوشانم و يا با نازيدن به تو، «فريب خورده» باشم.

روشني چشم من

خداوندا ! دوست داشتني ترين چيز را در نزد من، محبت خود گردان و ترسناک ترين چيز را در نزد من، بيم از خودت. نياز هاي دنيوي را به شوق ديدارت، از من فرو بريز و آنجا که چشم دنياگرايان را به بهره هاي دنيوي، روشن مي کني، چشم مرا به پرستش خود روشن کن.

من ناتوانم

خداوندا ! من ناتوانم در راه خشنودي خود، توانايم بساز. هدايت مرا به سوي نيکي، به دست گير. و اسلام را منتهاي خشنودي من گردان. خداوندا ! من ناتوانم، توانايم گردان. خوارم، عزيزم بدار. و تنگدستم، بي نيازم کن اي مهربانترين مهربانان.

نيايش های سيد الشهداء امام حسین ع

«پروردگارا، بار الها، بي نيازي را در نفسم قرار بده و يقين را در قلبم، اخلاص را در عملم، نور را در ديدگانم و بينايي را در دينم تثبيت فرما. معبودا! مرا از اعضايي که لطف فرموده اي بهره مند فرما، چشم و گوشم را وارث من قرار بده[ تا از دوران زندگيم امتيازات قابل ذخيره براي سعادت ابديم، تهيه نمايند.] مرا بر آن کسي که بر من ستم کرده است ياري فرما و گرفتن خونم را و انتقام آن امتيازاتي که اگر زنده مي ماندم کسب مي کردم، بر آن ستمکار ارائه فرما و با اين لطف چشمم را روشن بساز.»

خداوندا اجازت فرما تا دمي چند رو در رويت به زانو درافتم، قطراتي از اقيانوس جان، نثار بارگاهت نمايم. آه، اي نزديکتر از من به من، خيال دوري راه تا درگاه جمالت خسته و فرسوده ام کرده است، نه راه و مسافت.

«اگر به زبان فرشتگان سخن گويم و محبت نداشته باشم، صدايم طنين آهن دارد. اگر جميع اسرار و همه علوم را بدانم و ايمان کامل داشته باشم به حدي که کوه ها را جابجا کنم ولي محبت نداشته باشم هيچ هستم. اگر جميع اموال خود را صدقه بدهم و بدن خود را در آتش بگذارم و محبت نداشته باشم، هيچ نفعي نمي برم. محبت، بردبار و مهربان است. محبت، حسد نمي ورزد. محبت کبر و غرور ندارد. محبت حرکات ناپسنديده ندارد. محبت، نفع خود را طالب نيست. محبت، خشم نمي گيرد و سوء ظن ندارد. محبت، از ناراحتي خوشوقت نمي گردد، ولي با راستي شادي مي کند. محبت صبور است و همه چيز را باور مي کند. زبان ها خاموش مي گردند، رسالت ها نيست خواهند شد، ولي محبت هرگز ساقط نمي شود. آنچه مي ماند ايمان و اميد است، محبت از هر سه بزرگتر است.»

از کتاب نيايش امام حسين (ع) در صحرای عرفات اثر علامه محمد تقی جعفری صفحات 54 و 118 و 124

به نام خودت

پروردگارا به ما توفيق فرمانبرداري، دوري از گناه و نافرماني، پاکي نيت و شناخت ارزشها عنايت کن. ما را به هدايت و پايداري در راه حق گرامي دار. زبان هاي ما را به راستگويي و شايسته گويي گويا ساز دلهايمان را از ستم بازدار و چشم هاي ما را از گناه و خيانت و گوش هاي ما را از شنيدن سخنان بيهوده و غيبت نگاه دار.

خدايا به دانشمندان و عالمان ما زهد و خيرخواهي، به دانش آموزان ما جديت و شوق، به بيماران ما شفا و آسايش، به درگذشتگان ما رحمت و به جوانان ما بصيرت و توفيق توبه و به بانوان، حيا و عفت، به ثروتمندان تواضع و سعه صدر، به رزمندگان، نصرت و پيروزي و به همه ما مهرباني و انصاف و نيک سرشتي عطا فرما.

خداي من از تو خواستارم به ما کمک کني تا در برابر هيچ چيز جز تو تسليم نشويم و دنيا ما را نفريبد و خودخواهي، ما را کور نکند. خدايا به من آنقدر توان بده که کوچکي خويش را فراموش نکنم و در برابر عظمت تو خود را نبينم.

اي معبود من اينک مي خواهم سر سنگينم را که پر از دغدغه هاي ديروز و هراس فرداست در شانه هاي صبورت بگذارم و آرام برايت بگويم شرح حال دلم را که زير آوار گناهانم هنوز با تمام توان، نام زيباي تو را صدا مي زند. خداي مهربان تو را دوست دارم و با نور عشقت غبار دل را پاک مي کنم؛ پس خودت در اين راه ياريم فرما.

و در آخر اي هميشه همراه من، هيچ وقت تنهايم مگذار. تو خدايي هستي که بهترين دوست دوران کودکي و نوجواني و پيري من بودي و هستي و خواهي بود. در همه حال با من باش. به اميد رحمتت اي مهربان ترين مهربانان. فاطمه ملا زاده کلاس دوم راهنمايي

نامه اي به خدا به نام تو كه خداي خوب مني

اي خداوندي که جهان و جهانيان از آن توست، اي خداوندي که کوه ها از ترس عظمتت متلاشي شده و بيابان ها به خاطر لطف و کرمت تبديل به شهرهاي بزرگ و با ارزش مي شوند و مانند مکه ها را به وجود مي آورند، اي خدايي که بي همتايي و کسي را توان مقابله در برابرت نيست سلام گرم و صميمي ام را که از سوي قلب شيفته و عاشقم روانه ات مي دارم پذيرا باش گر چه تو هيچ وقت حرف بندگانت را که با خاک خاکستري درست کرده اي و به آن ارج و مقام داده اي ناديده نمي گيري.

چگونه مي توانم برايت نامه اي بنويسم وقتي که دستانم لرزان، قلبم ناتوان و زبانم در مقابلت عاجز است؟ چگونه برايت نامه اي بنويسم در حالي که من در پيشگاهت مانند دانه اي در مقابل کهکشان هستم؟ چگونه برايت نامه اي بنويسم در حالي که مغزم کوچکتر از آني است که بتواند تو را درک کند؟ نامه نوشتن برايت لياقت مي خواهد و هر کسي لايق اين مقام نيست. پس اي خدايي که زمين و زمان به خاطر وجود توست که در جنبش و تکاپو است به من لياقتي عطا فرما که توان محاسبه آن از دست مخلوقاتت برنيايد تواني عنايت فرما که فقط در راه خدمت به مخلوقاتت به کار گرفته شود و عقلي که در راه پيشرفت و ترقي به سوي تو، دستم را بگيرد.

درست است که من در بعضي مواقع با اعمال و رفتارم اسباب دوريم از تو را فراهم کرده و آزرده ات نموده ام ولي در هر حال تو به بندگان نحيف و ضعيف توجه و التفات داري پس من چگونه مي توانم به خودم اجازه دهم که تو را ناديده گرفته و از دينم منحرف شوم؟ حتي از انديشيدن به اين موضوع سرم گيج مي رود.

وقتي که غبار غم و اندوه سراسر وجودم را فرا مي گيرد، آن دم که زمانه، دست رد بر سينه ام مي فشارد و نااميدم مي سازد، زماني که جز گريه کردن و اشک ريختن توان انجام هيچ کاري ندارم تنها نام و ياد تو مي تواند آرامم کند و به ادامه زندگي اميدوارم کند. نامت چقدر زيباست ...

درست است که نمي توانم از نزديک به ديدارت مشرف شوم، اما تنها راه ديدن که چشم نيست. من مي توانم هنگام خواندن دعاي کميل در حرم امام رضا(ع) در حين خواندن دعاي عهد بعد از نماز صبح، حسّت کنم با قلبم که مرکز عواطفو احساساتم است و هر بار فقط به دستور تو مي تپد؛ حسي که لذت بخش تر و پايدارتر از ديدن رو در رو است.

بار الهي، مرا ببخش، ببخش به خاطر اينکه به من نعمتي ارزاني داشتي ومن قدرش را ندانستم، سائلي طلب کمک خواست و ياريش نکردم، لطفي به من کردي و ناديده اش گرفتم، به پدر و مادرم پرخاش کردم که نبايد می کردم، از من طلب بخشش شد و اجابتش نکردم پس تو را به فرزند فاطمه، حسين(ع) که در صحنه کربلا مظلومانه به شهادت رسيد قسمت مي دهم که بار ديگر رحمتت را از من دريغ نکني. و در آخر اميدوارم تمامي مردم جهان بتوانند به راه راست هدايت شده و به سويت باز گردند. الهه بقال

با يك مقدمة‌ كوتاه و كلي به بحث ملاكها و معيارها در تصميمگيري ها ميپردازيم.

خالق هر چيز به صلاح آن، از همه كس واقفتر است؛ بر فرض اگر يك مهندس ايراني براي اولين بار در دنيا دستگاهي منحصر به فرد بسازد، همو نيز بر ساختار كلي و جزئي اين دستگاه واقف خواهد بود و هر اشكالي كه بعدها براي دستگاه بروز كند ولو جزئي باشد فوراً علّت آن را تشخيص خواهد داد. هر گونه نيازمنديهاي دستگاه مزبور را سازندة آن قبلا پيش بيني و اقدام به ارائة راه حلهاي قطعي براي حل مشكلات احتمالي دستگاه كرده است.

همين مقدمة كوتاه،‌كافي است. گرچه مسائل بسيار مهم ديگري نيز در مورد اين مخترع(خالق) و دستگاهش(مخلوق) وجود دارد كه از آن جمله ميتوان به اين مورد اشاره كرد كه هر گونه نقص دستگاه از كمال اصليش، موجب ناراحتي و اندوه خالقش خواهد شد و... .

خداوند متعال، خالق تمام انسانها بلكه همه چيز است. خالق انسانها نقاط ضعف و نقاط قوت انسانها را به خوبي ميداند و از قبل بر طبق اين ويژگي ها اقدام به ارائة برنامه براي زندگي انسانها كرده است. هر مشكلي كه در انساني بروز كند راه چارهاش نزد خداست؛ زيرا خدا خالق وي است بنابراين از همهكس هم به نقص و كمال و صلاح او واقف تر است. خداوند متعال مي فرمايد:

«وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَريدِ» ق : 16

ما انسان را آفريدهايم و ما نيز به وسوسه هاي نفس او آگاهيم، و ما از شاهرگ [رگ گردن] به او نزديكتريم.

خداي متعال كمال اعلاي ما انسانها را بارها و بارها بيان كرده و دوست دارد كه همة انسانها به آن كمال دست يابند. حال بايد دانست كه آن كمال چيست و چگونه محقق مي شود؟ در دنيا يا جاي ديگر. خداوند متعال مي فرمايد:

«إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّهِ أَتْقيكُمْ إِنَّ اللّهَ عَليمٌ خَبيرٌ‌‍» الحجرات : 13

ارجمندترين شما نزد خدا پرهيزگارترين شماست. بيترديد، خداوند داناي آگاه است.

معيارها و ملاكها براي انتخاب انسان بايد معيارهايي باشد كه او را به خالقش نزديكتر كند؛ ملاكهايي كه باعث خوشنودي خدايش مي شوند؛ ملاكهايي كه او را به كمال واقعيش كه خالقش معين كرده است برسانند. پس ملاكها هم آنهايي هستند كه پروردگار انسانها مشخص كرده است؛ چراكه قابل تصور نيست كه خدا، قابليت رسيدن انسان به حد اعلاي كمال را در نهاد او نهاده باشد ولي وسايل طي طريق كمال را به او ننموده باشد و معيارهاي انتخاب راه درست از نادرست را به او ارائه نداده باشد.

در آية فوق، خداوند متعال يكي از وسايل رسيدن به كمال را تقوي معرفي كرده است و تقوي را معيار تشخيص انسان كامل ميداند. و فوقالعاده بر حفظ آن تاكيد ميكند بهويژه در جايي ميفرمايد كه اگر حفظ ايمان در نقطهاي از زمين خدا دشوار باشد به نقطة ديگري از زمين پهناور خدا برويد زيراكه حفظ ايمان بسيار مهم است.

«يا عِبادِيَ الَّذينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ» العنكبوت : 56

«اي بندگان من كه ايمان آوردهايد، زمين من فراخ است؛ تنها مرا بپرستيد.»

«إِنَّ الَّذينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمي أَنْفُسِهِمْ قالُوا فيمَ كُنْتُمْ قالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفينَ فِي الْأَرْضِ قالُوا أَ لَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فيها فَأُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ ساءَتْ مَصيراً» النساء : 97

كساني كه بر خويشتن ستمكار بودهاند، [وقتي] فرشتگان جانشان را ميگيرند، ميگويند: «در چه [حال] بوديد؟» پاسخ ميدهند: «ما در زمين از مستضعفان بوديم.» ميگويند: «مگر زمين خدا وسيع نبود تا در آن مهاجرت كنيد؟» پس آنان جايگاهشان دوزخ است، كه بد سرانجامي است.

آيه دهم از سورة زمر نيز در همين مضمون است.

پس معيار، خداست چراكه همه چيز ما اوست؛ هرچه داريم از او و ازآن اوست. معيار، اوست و هرآنچه كه او مشخص مي كند(مثلا در مواردي خدا معيار را علاوه بر خودش، پدر و مادر انسانها نيز قرار داده است البته زماني كه حرفي خلاف نظر خدا نزنند.)

پس انسان نبايد در تصميمگيري ها(هر تصميمي) خدا را از ياد ببردكه اگر اينگونه كند پشيمان خواهد شد. پس شما بگوييد آيا با اين توضيحات، درست است كه انسان به حرف هاي بي منطق و در زمانة ما ضد ديني و خلاف عقل و شرعِ برخي از خدا بي خبرها ذرهاي اهميت داده و به جاي حرف خدا حرف آنها را ملاك قرار داده و اقدام به تصميم گيري كند؟

بايد دانست كه از همان اول تا به حال، نظر اكثريت مردم با نظر خدا مخالف بوده است. براي اثبات اين حرف كافي است كه نظري كوتاه به قرآن كريم بياندازيم؛ مي بينيم كه در تمام دورانها اكثريت مردم، پيامبران خدا را تكذيب كرده و حتي اقدام به كشتن آنها نيز كردهاند. وضع و حال زمانة ما هم كه جاي خود را دارد. پر واضح است كه روزگاري كه ما الآن در آن زندگي ميكنيم همان روزگاري است كه در احاديث از آن به آخرالزمان تعبير شده و يكي از مشخصه هاي اصلي آن بي ايماني اكثريت مردم و گسترش فساد و بي بند و باري است.

پس يك نتيجة بسيار مهمي كه از اين بحث تاكنون به دست مي آيد اين است كه همانطور كه مردم آگاه و مؤمن در دورانهاي گذشته براي حفظ ايمان و قرب الهي بايد از طريقة اكثريت مردم دوري ميكردند مردم مؤمن اين زمانه نيز بايد اين كار را بكنند بلكه حتما و حتما بايد از طريقة ‌اكثريت مردم روي زمين اطاعت نكنند؛ چرا كه مردم اين دوران بسيار بيشتر از مردم ادوار گذشته رو به گمراهي آورده اند. جالب است بدانيد كه خداوند متعال در همان زمانيكه دسترسي به معصومين(ع) آسان بوده و دين و ايمان بر جامعه حاكم بوده و ايمان، حرف اول و آخر را در ميان مردم ميزد خطاب به پيامبر(ص) و تمام مؤمنين ميفرمايد:

«إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبيلِ اللَّه» الأنعام : 116

اگر از طريقة اكثريت مردم روي زمين پيروي كني، تو را از راه خدا گمراه ميكنند.

اينآيه در موقعيت اجتماعيو فرهنگي زمان پيامبر(ص) نازل شده؛ حساب امروز را خودتان بكنيد.

اما يك معيار ديگر براي يافتن راه صحيح را تعاليم والاي اسلام همواره به ما معرفي كردهاند و آن هم آخرت است. طبق تعاليم اسلام هدف انسانها در انجام كارها و انتخابها و تصميم گيري ها بايد آخرت باشد تا براي ابدالدهر، ماندگار باشد. هر تصميمي كه صرفا براي دنيا بوده و بويي از آخرت در آن نباشد فورا از بين خواهد رفت؛ چرا كه عمر دنيوي بسيار كوتاه است همچنان كه عمر خودِ دنيا هم بسيار كوتاه است. پس انسان عاقل بخاطر دنياي زودگذر برنامهريزي نميكند بلكه بخاطر آخرت ماندگارش برنامهريزي ميكند. جالب است بدانيم كه نه تنها مؤمنين به آخرت ايمان دارند بلكه كافران و گنهكاران هم ايمان دارند؛ ولي هواي نفسشان آنها را به لجبازي در مقابل چنين مسائلي وادار ميكند و اين ضعيفان، همواره تسليم هواي نفسشان ميشوند و در واقع،‌هواي نفسشان را خداي خود كرده اند. خداوند متعال مي فرمايد:

« أَ فَرَأَيتَ مَنِ اتخََّذَ إِلَاهَهُ هَوَيهُ » الجاثية : 23

اما همگان بالاخره هم در ظاهر و هم در باطن، ايمان خواهند آورد.(لحظة مرگ يا اگر خيلي طول بكشد بلافاصله بعد از مرگ).همه و همه بعد از مرگ يقين به دنياي ديگر كه ابدي است خواهند كرد و با اطمينان تمام خواهند گفت كه دنيايي كه آخرتمان را بخاطر آن تباه كرديم، لحظهاي بيش عمر نكرد.

خداوند متعال ميفرمايد:

«وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلاَّ ساعَةً مِنَ النَّهارِ ... قَدْ خَسِرَ الَّذينَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ وَ ما كانُوا مُهْتَدين»

يونس : 45

و روزي كه آنان را گرد ميآورد، گويي جز به اندازه لحظه اي از روز درنگ نكردهاند. ... قطعاً كساني كه ديدار خدا را دروغ شمردند زيان كردند و [به حقيقت] راه نيافتند.

«... كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلاَّ ساعَةً مِنْ نَهارٍ بَلاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلاَّ الْقَوْمُ الْفاسِقُونَ» الأحقاف : 35

روزي كه آنچه را وعده داده ميشوند بنگرند، گويي كه آنان جز ساعتي(لحظه اي) از روز را [در دنيا] نماندهاند؛ [اين] ابلاغي است. پس آيا جز مردم نافرمان هلاكت خواهند يافت؟

پس مؤمنان بايد مواظب دامهاي شيطان و انسانهاي شيطانصفت باشند تا مبادا لحظهاي دنيا را در تصميم گيري هايشان بر آخرت ترجيح دهند.

معيارها براي تشخيص حقيقت زياد هستند ولي همة آنها به معيار واحدي برميگردند كه اصل است و آن اصل هم خداست. تمام بحث هاي فوق، حول يك بحث اصلي ميگردد كه عبارت است از رعايت قاعدة «اهمّ و مهم» در تمام مراحل و تمام امور زندگي.

بعد از رعايت اين مسائل در تصميم گيريها، ديگر از هيچچيزي خوف نداريد و از هيچ حادثهاي ناراحت نميشويد. چراكه خود خداي عزيز ميفرمايد:

«أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ * الَّذينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ * لَهُمُ الْبُشْري فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْديلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ *»

آيات 62 الي 64 سوره يونس

آگاه باشيد، كه بر دوستان خدا نه بيمي است و نه آنان اندوهگين ميشوند. همانان كه ايمان آورده و پرهيزگاري ورزيدهاند. در زندگي دنيا و در آخرت مژده براي آنان است. وعدههاي خدا را تغييري نيست؛ اين همان سعادت بزرگ است.

نتيجة بحثهاي فوق اين شد كه انسان همواره بايد خدا را در هر كاري درنظر بگيرد بخصوص در تصميم گيريها و نبايد غيرخدا را درنظر گرفت(مردم و ....) مگر آنچه كه خود خدا، آنرا معيار قرار داده. و خلاصه اينكه اصل، خداست و هر آنچه به اصل، وصل باشد حقيقي و مفيد است و لا غير.

هر تصميمي كه به اصل، وصل باشد صحيح، مفيد، ماندگار و زيبا است

در پناه حق موفق باشيد. پوراللّهيار

در آيه 112 سوره انعام آمده است «وَ کَذَلِکَ جَعَلنا لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُواً شَياطينَ الاِنسِ وَ الجِنِّ »

مراد از شياطين انس و جن متمرّدين انس و جن از کافران مي باشد چنانکه شيخ طوسي (ره) بدان تصريح کرده است.«به نظر مي رسد مراد از شياطين انس انسانهاي شيطان صفت و کفر پيشه است.» چنانکه در آيه 14 سوره بقره مي فرمايد: «وَ إِذا خَلَوْا إِلی شَياطِينِهِمْ». و در جاي ديگر از آنان به ائمّه کفر، تعبير شده است.(توبه - 12)

در جايي ديگر أبوذر غفاری روايت كرده كه رسول خدا(ص) به او در پی نمازش فرمود: «ای اباذر آيا از شرّ شياطين انس و جن به خدا پناه بردهای؟ أبوذر گويد: عرض كردم يا رسول اللّه آيا شياطين انس هم هستند فرمود بلی وَ إِذا خَلَوْا إِلی شَياطِينِهِمْ ...» (أنوار العرفان في تفسير القرآن ج13 – 137)

علم‌ به‌ آموختن‌ نيست‌. علم‌ فقط‌ نوري‌ است‌ كه‌ در دل‌ كسي‌ كه‌ خداوند تبارك‌ و تعالي‌ ارادة‌ هدايت‌ او را نموده‌ است‌ واقع‌ ميشود. «لَيْسَ الْعِلْمُ بِالتَّعَلُّمِ؛ إنَّمَا هُوَ نُورٌ يَقَعُ فِي‌ قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ اللهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَي‌ اَنْ يَهْدِيَهُ.»

پس‌ اگر علم‌ ميخواهي‌، بايد در اوّلين‌ مرحله‌ در نزد خودت‌ حقيقت‌ عبوديّت‌ را بطلبي‌ و بهواسطة‌ عمل‌ كردن‌ به‌ علم‌، طالب‌ علم‌ باشي‌ و از خداوند بپرسي‌ و سؤال كني تا خدايت‌ تو را جواب‌ دهد و بفهماند. «فَإنْ اَرَدْتَ الْعِلْمَ فَاطْلُبْ اَوَّلاً فِي‌ نَفْسِكَ حَقِيقَةَ الْعُبُودِيَّةِ، وَ اطْلُبِ الْعِلْمَ بِاسْتِعْمَالِهِ، وَ اسْتَفْهِمِ اللهَ يُفْهِمْكَ!»

]تِلْكَ الدَّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لاَ يُرِيدُونَ عُلُوّاً فِي‌ الارْضِ وَ لاَ فَسَاداً وَ الْعَـاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ.[